Islam zajmuje w?ród religii ?wiata miejsce szczególne, bowiem wyró?nia si? wyj?tkowymi cechami. Zastanówmy si? nad nimi.

Islam jest jedyn? religi?, która zosta?a nazwana przez samego Allaha, za po?rednictwem Proroka (PzN Pokój z Nim) i ?wi?tej Ksi?gi.
Nazwa judaizmu, na przyk?ad, wywodzi si? od krainy Judy, w której narodzi?a si? religia ?ydowska, a ?ydem za?, w sensie religijnym, jest ka?dy ?yd, czyli cz?owiek nale??cy do narodu pos?uguj?cego si? j?zykiem hebrajskim.
Chrze?cija?stwo czyli chrystianizm to nazwa utworzona przez ?ydowskich zwolenników Jezusa (PzN) od greckiego wyrazu Christos czyli Chrystus oznaczaj?cego Mesjasza. Nazw? t? zacz?to stosowa? dopiero wiele lat po ?mierci Jezusa (PzN).
Buddyzm wzi?? sw? nazw? od Gautamy Buddy, który ustanowi? zasady tej religii. Up?yn??y jednak przynajmniej dwa stulecia zanim jego wyznawców zacz?to nazywa? buddystami. Podobnie rzecz si? mia?a z zaratusztrianizmem lub zoroastryzmem, nazwanym od imienia swego proroka ­Zaratusztry (inaczej Zaroastra), który ?y?, wed?ug jednych ?róde?, mi?dzy VII a XIII wiekiem, a wed?ug innych - mi?dzy VII a IV wiekiem przed narodzeniem Chrystusa (PzN).
Natomiast wyznawcy hinduizmu, rozbici na wiele ró?nych grup, nigdy sami swojej religii nie nadali nazwy, a ka?dy od?am mia? sw? w?asn? drog?, obyczaj spo?eczny zwany Dharma.
Tak wi?c w dziejach religii ludzko?ci jedynie Islam ma nazw? nadan? przez Allaha Wszechmog?cego za ?ycia Proroka Muhammada (PzN).

?adna inna nazwa religii nie posiada dodatkowego znaczenia okre?laj?cego jej ?wiatopogl?d - a tak w?a?nie jest w przypadku Islamu.
Judaizm, buddyzm, zaratusztrianizm, hinduizm i chrze?ci­ja?stwo otrzyma?y nazwy od imion swych twórców czy proroków lub od miejsca narodzin. S? to nazwy nie przy­nosz?ce ?adnej dodatkowej informacji.
Natomiast s?owo islam ma swoje w?asne znaczenie, w któ­rym zawiera si? ca?a istota filozofii ?ycia g?oszona w Koranie i nauczana przez Proroka (PzN).
Islam oznacza:
a - ca?kowite poddanie si? (taslim) woli Boga i zaakcepto­wanie Jego przykaza? zawartych w Koranie;
b - pokój (salam) i równowag? - spokój umys?ów i pokój mi?­dzy narodami, prowadz?ce do równowagi, post?pu i do­brobytu;
c - zdrowy (salim), umiarkowany i zrównowa?ony styl ?ycia, bez zbytku i nadu?ywania.
Tak wi?c w samej nazwie Islamu zawarte s? trzy jego g?ówne zasady.
Ta wyj?tkowa cecha Islamu, nieznana innym religiom, jest bardzo istotna i zas?uguje na g??bsze zbadanie.

Spo?ród wszystkich religii jedynie Islam niesie koncepcj? "Domu Bo?ego na ziemi" (arabs.: Bajt Allah) czyli ?wi?tyni Al-Kaby w Mekce jako czynnika skupiaj?cego i jednocz?cego wszystkich jego wyznawców. Al-Kaba mia?a na muzu?manów zbawienny wp?yw - uczyni?a z nich poszukiwaczy wiedzy, da?a ?wiadomo?? ludzkiego dziedzictwa trwaj?cego od Abrahama (PzN) (Ibrahima) i prowadz?cego do niezachwianej wiary w braterstwo ludzi jako naczelnej zasady ?ycia.
Pewnie tylko w Mekce podczas Had?d?u, dorocznej pielgrzymki, mo?na zobaczy? tak? ró?norodno?? ras ludzkich, jak nigdzie indziej. Bowiem tylko Islam ze sw? wiar? w jedno?? ludzk?, móg? zbli?y? ludzi w stopniu nie osi?ganym przez inne religie.

Islam, jako jedyna religia, stworzy? meczet (arabs.: masd?id), czyli wielofunkcyjn? instytucj? maj?c? s?u?y? zaspokajaniu najbardziej podstawowych potrzeb spo?eczno?ci muzu?ma?skiej: religijnych, spo?ecznych, edukacyjnych i po­litycznych. W odró?nieniu od chrze?cija?skiego ko?cio?a czy ?ydowskiej synagogi meczet nie jest zarz?dzany ani kontrolowany przez hierarchi? religijn?. Jego funkcjonowanie zale?y wy??cznie od spo?eczno?ci wiernych, którzy sami ustalaj? zasady poprzez wzajemn? konsultacj?. Meczet, jako instytucja religijna i jako instytucja demokratyczna, nie ma sobie równych teraz, ani nie mia?a w przesz?o?ci.
W?a?nie z meczetów wywodzi?y si? zarówno ruchy wyzwole?cze, odrodzenia religijnego, jak i zmierzaj?ce do zachowania kulturalnych warto?ci spo?ecze?stwa.
Jezus (PzN) nie zak?ada? hierarchistycznej struktury Ko?cio?a (na wzór Cesarstwa Rzymskiego) z dyspozycjami przep?ywaj?cymi w dó?, poprzez ?a?cuch po?redników ­kardyna?ów, biskupów, proboszczów i innych ksi??y. Ta surowa i sztywna budowla, wzniesiona wiele lat po ?mierci Jezusa (PzN) sprawi?a, ?e tak wielu chrze?cijan opu?ci?o swój Ko?ció? a cz?sto i ojczyzn? i stworzy?o tak popularny dzi? w wielu krajach protestantyzm we wszystkich jego odmianach.
Natomiast Prorok Islamu (PzN) nie tylko osobi?cie wzniós? pierwszy meczet, ale tak?e wskaza? sposób jego funkcjonowania.
Meczet pozwala muzu?manom zachowa? czujno?? przez 24 godziny na dob?, strzec dobrych obyczajów przez 12 miesi?cy w roku, oraz chroni? spo?eczno?? wiernych (umm?) od niebezpiecze?stw zewn?trznych i wewn?trznych. Jako stra?nica wiary, sta?e ?ród?o integracji i miejsce odrodzenia kulturalnego i religijnego, meczet jest instytucj? najbardziej u?yteczn? - zak?adaj?c oczywi?cie, ?e jest u?ywany do celów, dla których go stworzono.
Dzi?ki takim wyj?tkowym cechom i zasadom funkcjono­wania, jak: czysto?? otoczenia, poczucie wspólnoty, konstruktywne podej?cie do spraw ?yciowych i twórczy charakter - meczet stanowi wspania?y niezaprzeczalny wk?ad do dorobku ludzko?ci.

Koran jest jedyn? z ksi?g religijnych, które zachowa?y si? w oryginalnej postaci - niezmienionej, nie spreparowanej i nie­zniekszta?conej, To, czy niemuzu?ma?scy uczeni zgodz? si?, ?e Koran jest S?owem Bo?ym, czy te? uznaj? go za dzie?o Proroka (PzN), wszyscy wszak zgadzaj? si? - i to jest najwa?niejsze - ?e j?zyk Koranu i sposób formu?owania my?li przetrwa?y do dzi? niezmienione, w oryginalnym kszta?cie. Jest to wyj?tkow? cech? Islamu.
Wszystkie ksi?gi uznane za ?wi?te przez inne religie by?y przerabiane, korygowane, a nawet preparowane wielokrotnie na przestrzeni wieków.
Wyznawcy tych religii nie tylko temu nie zaprzeczaj?, ale ponadto twierdz?, ?e by?o to czynione przez ?wi?tobliwe osoby z Bo?ej inspiracji.
I oto okazuje si?, ?e ?wiat zachodni stosuje przy ka?dej ocenie dwie miary - z jednej bowiem strony daje si? pierwsze?stwo oryginalnym dzie?om Sokratesa, Platona i Ary­stotelesa przed ich interpretacjami pióra pó?niejszych my?licieli muzu?ma?skich i niemuzu?ma?skich z drugiej za?, wówczas gdy dotyczy to Starego i Nowego Testamentu, akceptuje si? bezkrytycznie wszystkie t?umaczenia i przypiski, jako wywodz?ce si? ze ?wi?tego natchnienia.

Omówione wy?ej cechy odró?niaj? Islam od innych religii i systemów filozoficznych; ?wiadcz? o trwa?ym charakterze jego pos?annictwa, praktycyzmie jego nauk, elastyczno?ci systemu prawa. ?wiadcz? te? o nieprzemijalnym charakterze wzorca, jaki stanowi ?ycie Proroka (PzN), wzorca, z którego powinien czerpa? przyk?ad ka?dy cz?owiek, który pragnie powodzenia i szacunku w ?yciu doczesnym, oraz zbawienia w ?yciu przysz?ym.